Eindelijk is het zover 13 februari 16:30 onze finale match tegen HSC F2. Na een zwaar voorseizoen waren we erg gespannen hoe we het zouden doen in het Bosma en Schuur toernooi. De eerste wedstrijden verliep soepel. Opgetogen en verrast riepen we “nou dat gaat makkelijk”. De spanning was duidelijk te merken onder de spelers (en de coach..) Op de 2^e wedstrijd dag van het toernooi ging het toch iets minder. We hebben gevochten voor wat we waard waren. Uiteindelijk stonden we 2^e in de poule maar…..Hoogezand moest nog een aantal wedstrijden spelen en daar waren we afhankelijk van geworden.

Nooit gedacht dat het doelsaldo doorslaggevend zou zijn. We bleven 2^e in de poule. En nu stonden we in de finale. Alle ouders, opa’s en oma’s waren aanwezig op de dag der titanen. De opstelling werd bekend gemaakt. Tactische tips werden nog doorgesproken. Het zuchten van de spanning was goed te horen in de kleedkamer. Het is 16:20 en de coach roept ons om de zaal te bereden. Er is oogcontact met de tegenstander. We stelden ons op en het snerpende fluitje van de scheidsrechter klonk.

De eerste 5 minuten waren we toch wat terughouden en onder de indruk van de tegenstander. Het publiek was in alle staten en juichten ons toe. Door een ongelukkig moment viel de eerste tegen goal. De coach zwiepte ons op en riep dat er niets aan de hand was. Met tactische wissels probeerden we de tegenstander uit hun ritme te halen. Alle spelers moesten de finale match spelen. Dit lukte. Ook een 2^e tegen goal volgde. We werden tot het uiterste gedreven door het juichende en aanmoedigende publiek. We vochten als tijgers en wisten 3 minuten voor tijd door goed samenspel en een harde knal een goal te maken. Op naar de gelijkmaker. 15 minuten bleken helaas net te kort.

Terug gekomen in de kleedkamer wilden we nog wel een wedstrijd spelen maar dit was al de finale. Dapper en vol trots hebben we de 2^e plaats voor HS’88 bemachtigd. Oh jaaaa…. Nadat we ons gedoucht hadden kon het feest beginnen en de medaille en de felicitaties, in de zaal, in ontvangst nemen. Hierna volgde de gebruikelijke fotoshots van de locale pers als echte helden. Rond uit geweldig!

Namens mij en het team HS’88 F3 van harte gefeliciteerd en ik bedank iedereen die dit feest mogelijk heeft gemaakt.

Regen en wind teisteren het land. Dat maakte ook dat we vorige week klaar stonden om de laatste competitiewedstrijd te spelen tegen Kwiek. Het zou spannend worden. Echter 30 minuten voor vertrek werd er gebeld. De velden zijn afgekeurd. Teleurgesteld moesten we een hele week wachten. Oei, maar dat valt samen met de intocht van onze goedheilig man.
 
Eindelijk was het weer zover. 08:15 en geen telefoon. Zou het nu wel door gaan….08:20 nog steeds geen telefoon. Gespannen staan we klaar voor vertrek. Het weer was al een nacht redelijk geweest. We verzamelden ons bij de velden van Kwiek. Het team komt een voor een aan. Bij aanmelding bleek dat de thuisspelende tegenstander er nog niet was. Ze konden kampioen worden en waren al weken vol spanning. We kregen het advies mee het ze extra moeilijk te maken. Nou, dat doen we.
 
Wij hadden nog een feestje want Martijn was jarig geweest en hebben op het veld voor hem gezongen. De wedstrijd kon beginnen. Na het fluitje van de scheidsrechter vloog de bal van links naar rechts. We maakte het Kwiek erg moeilijk. Zelfs zo, dat enthousiaste supporters al riepen dat Kwiek niet in hun spel kwam. Alle verdiensten lagen dus bij ons. We wisten zelfs dicht bij een goal te komen. De inzet moest wel betaald worden. Met 7 spelers en geen wissels moest iedereen door. Dat betekende wel dat zo af en toe de lucht op was.
 
Bij de goal van de tegenstanders en in het strafschopgebied kregen we een overtreding. De tegenstander werkte ons naar de grond. De scheidsrechter was onverbiddelijk. Vrije trap of had het een strafschop moeten zijn zoals van de zijlijn door enthousiaste supporters werd geroepen. We stonden 2-0 achter, het zou de wedstrijd wel een andere wending geven….De vrije trap werd genomen……we kregen de bal niet achter in het net. Dapper sloten we de 1e helft af. In de kleedkamer, bij een lekker beker limonade, voorzag de oma van Ramon ons nog van extra energie. Bij de start van de 2e helft kon Kwiek nog altijd niet zijn ritme vinden. Pas toen onze spelers er echt doorheen zaten wist Kwiek zich bij elkaar te rapen en scoorde het diverse malen. Bij terugkomst in de kleedkamer konden we toch ook ons eigen feestje vieren met een heerlijke traktatie van Martijn.
 
Toch was het geen gekke wedstrijd we konden trots op ons zijn dat we zo lang de tegenstander bezig konden houden. We gaan nu de winterstop in maar let op hierna is het onze beurt.

Het is vroeg in de ochtend. De mist maakt het zicht er niet beter op en de temperatuur is bar laag. In de kleedkamer blijkt het team niet compleet. Al ras wordt de ledenlijst naar voren gehaald en worden spelers benaderd. Maar ja wat wil je om 08:45 nog bereiken. We misten 1 speler om het team (7) compleet te krijgen. De scheidsrechter kwam al pols hoogte nemen waar we bleven. Gelukkig was hij erg geduldig.

Het verlossende telefoontje kwam gelukkig net op tijd. Lorenzo kon ons helpen. Zo, dat was geregeld en we vertrokken naar het veld. De tegenstander echter wilde niet langer wachten en om 09:15, een kwartier later dan gepland, starten we toch de wedstrijd met 6 spelers in het veld tegen 7 van de tegenstander. Ok, dit wordt een uitdaging maar op karakter en middels slimme wisselingen in de opstellingen en veel aanmoedigingen van de trouwe supporters wisten we de, op papier, sterkere tegenstander akelig goed bezig te houden. Gelukkig kwam Lorenzo, na 10 minuten gespeeld te hebben, het team versterken. Knap hoor zo uit je bed op het koude veld en in een vreemd team. Maar het was of alles paste. De eerste helft hebben we met opgeheven hoofd afgesloten.

De 2e helft werden we zo waar nog gevaarlijk. Wat een strijd hebben we geleverd dat we af en toe lucht te kort kwamen. Toch kwamen we een aantal maal dicht bij een tegen goal. Met verbluffende reddingen van onze keepers wisten we de score beperkt te houden. De spanning was weer om te snijden. Na veel pret bij het douchen verlieten we allen opgetogen het clubterrein. Op naar de volgende match.

De weersvoorspelling waren slecht en het is uitgekomen ook. Gedreven en enthousiast verzamelden we ons bij ons clubhuis voor de wedstrijd tegen Nieuw Buinen.

Yorick is jarig en we vierden zijn verjaardag. Eerst voluit zingen en na de opstelling en de nodige tactische tips vertrokken we opgetogen naar het veld. Het regende inmiddels. Na een kort maar hevig fluitje van de scheidrechter starten we de wedstrijd. Het ging aardig gelijk op. Toch kwamen we op achterstand door wat ongelukkige terugkaatsende ballen. Jammer, maar ook dat hoort erbij. De tegenstander wist af en toe goed door onze verdediging te komen. We streden uit alle macht. Het regende steeds harder. Gelukkig rust. Even op temperatuur komen.

Nog wat extra tactische tips en de strijd ging verder. We wisten een aantal maal bij de goal van de tegenstander te komen maar konden de bal niet in het net krijgen. Met de regen in onze ogen, knap wazig kan ik je vertellen, wisten we de eindstreep van de wedstrijd te halen. De score bleef knap beperkt. Bij het strafschop nemen waren we echt verbaast door de tegenstander. Deze vertrokken direct naar de douches na een een genomen strafschop. De regen kwam met bakken uit de hemel. Bij dit onderdeel waren we duidelijk sterker. De bal vloog links en rechts het net in. Na afloop lekker warm douchen.

Jammer dat we de wedstrijd niet naar onze hand konden zetten. Op naar de volgende..

Het is zaterdag. Het weer zit niet mee. Het is in onze tenen te voelen. We worden vriendelijk ontvangen op het terrein van Harkstede. We zijn  wat vroeg en starten de warming up. De spieren worden losgemaakt en de bal vliegt in het rond. De spanning is duidelijk merkbaar.

Zou het deze keer gaan lukken ? Ondanks de zware pool blijven we knokken voor elk punt. De opstelling is bekend en opgezweept door trainer en coach starten we die ochtend. Leuk dat de scheidrechter en Tim (zitten op de zelfde school) elkaar kennen. Ook het aanwezige publiek steekt ons een hart onder de riem en moedigt ons luid aan.

De wedstrijd gaat van start. He, wat is dat nou de bal lijkt een eigen leven te hebben. O ja de wind.....laag houden was er gezegd. Over en weer weten we de bal naar de goal te brengen en zijn vol op in de aanval. Zo af en toe zakt de bal door onze verdediging maar dan hebben we nog onze keeper. Na diverse spetterde reddingen gaat de wedstrijd lange tijd gelijk op. Maar dan, dan toch eindelijk de wel verdiende score. Na een keurige voorzet weet Yorick de bal in het net van de tegenstander te krijgen. Pfieww. Dol enthousiast gaan we op zoek naar meer. Het meegekomen publiek wordt enthousiast en is vol op strijdlustig. In de rust is de vreugde al zo groot dat het overwinningsgevoel er al helemaal in zit. En we moeten nog een helft.

Na een aantal tactische tips beginnen we, vol zelfvertrouwen, aan de 2e helft. Wind mee. He dat is leuk! Onze keeper trapt uit en met een grote boog beland deze al op de helft van de tegenstander. Snel wordt de bal aangenomen en de strijd gaat voort. Zelfs zo, dat een van ons een bloedlip op loopt. Een ongelukje, maar we zijn dan ook allemaal knokkend bezig de wedstrijd te winnen. En opnieuw, vlak voor het einde van de wedstrijd, ziet Yorick kans de bal weer in het net te knallen. Dit maal rechts onder en de wedstrijd is beslist. Juichend en buitelend van plezier vieren we het doelpunt. De wedstrijd wordt beëindigd door het snerpende fluitje van de scheidsrechter die een keurige, af en toe handen en oren te kort komend, wedstrijd heeft gefloten. Ook bij het traditioneel strafschop nemen kon de keeper van de tegenstander de bal telkens uit het net halen. Links en rechts vlogen de ballen de goal in. Wat een leuke en leerzame dag. In de kleedkamer kun je nu nog het gezang van de overwinning horen nagalmen.

Felicitatie aan het team.